بغلم کن مادر
موهایم را نکشیدم
فقط به صورتم کوبیدم
و چشمان مادر را بردم
به خیابان بی درختی
که بوی مخدرخانه هایش
من بودم
من
که هرچه کتاب می خوانم
دنیا تاریک تر می شود
از آخرین مرگم چهارسال می گذرد
هنوز اتاقها تختخواب می سازند
بچه می زایند
و زیر ناخنهایشان
تکه های من است
درها را بست
دست انداخت دور گردنی
که چاقو نخورده
دیوانه بود
و از تمام زوایا
این من بودم که عاشقش کردم
سال اول
برف تا دکمه های پیراهنم رسید
سال دوم
عجیب به این روزهای عرق کرده شبیه ام
که هی می پرم از خواب
سال سوم
سال چهارم...
چرا این سرما دل نمی کند از من
بغلم کن مادر!
توی رگهایم
جنون تازه ای ست.
معصومه داوودآبادی
همین جهنم برایم کافی ست
بودم
که برف جاده ها را بست
و موهایت را رها کرد
میان کاغذهای سفید
بودم
که شبانه تا پشت همین خانه آمدند
تا از وارسی اتاق ها
پی به دهانت ببرند
من با چین های دامنم به خواب می روم
با لرزش شدید تنم
نمی توانم روی تخت بخوابم
و خداوند، زمین را آفرید
برای نشستن و نشستن و
مردن
نبودم کنار "محسن رفعتی"
وقتی خون دمپایی هایش
پله های دانشگاه تهران را
بالا می آورد
نبودم کنار "منیر"
وقتی چادرش را پوشید و
از پشت بام پایین پرید
حالا هستم
از بهشت چیزی نمی دانم
همین جهنم برایم کافی ست
کافی ست
در را باز کنید و ببینید
خیابان پر از مین ها عمل کرده است
۶ / ١١ / ٨٧
معصومه داوودآبادی
می بینی؟ مردم خوشبختند
دراز می کشم
کنار الفبای روشنگری با دامنی ساده لوح
و عینک آفتابی ام
اشعه های منظبط را
بر چهار گوشه ی چشمم
استفراغ می کند
من نفس می کشم
زیر پوست شهری که حافظه اش را
کاملا از دست داده
و پیراهنش
از فرط همخوابگی های مکرر
چروکِ چروک
قول داده بودی
مظنه ی موهایم را به آفتاب ندهی
اما انگار
ساقهای سفیدم مدت هاست از دهن افتاده
باید راه بیفتم سمت هجاهای بلند
با این کلمات زمین گیر که ...
می بینی؟ مردم خوشبخت اند
صاحب اتاق هایی با رایانه های اصلاح طلب
و زیر سیگاری های دموکرات
باربی های جهان سوم ادامه می دهند خود را
در پوست های برنزه و کلاس های زبان
باید دنیا را بغل کرد و
تا اولین شیرخوارگاه
پا برهنه دوید
□
دست و پاگیر شده ام
ناخن هایم میان حنابندان سایه ها
گیر کرده
رنگ هم نمی گیرد
سیگارت را روشن کن
دارم کنج قهوه خانه ای سرما خورده
دندان درد می کشم
معصومه داوود آبادی
زمستان٨۴
شبیه من
شبیه من
که موهایم مزه ی ماهی بود
کسی در اتاق چای می خورد
کسی رفته بود
روی دیوار مدرسه ی ابتدایی
پرنده کباب می کرد
من،خالی از تو
از دل گیجه های عصر
روسری ام را مدام
گره می زدم
شاید نمره ی نقاشی ام
بهشت شود
همان روز
خواهرم دیوانه شد
پای سخنرانی نیوتن
زیر درخت سیب
او دانشجوی سال آخر جاذبه است
باران داشت از چهارراه
بالا می آمد
مردی ایستاده بود زیر چراغ
اطلاعات ورق می زد
من عرق می ریختم
گریه می کردم
می خوردم به پله های آخرین روز
موهایم را بو می کشیدم
محض اطمینان
این تخته سیاه قسطی را هم
توی خرابه های بم پیدا کردم
حالا هرشب
از طبقه پنجم
پرت
می شوم
خرداد / ٨۶
به اطلاع جنوب
همین روز ها به درهای بهشت
زنگ می زنم
و تلف شدن هزار قطعه درنا را می رسانم
به اطلاع جنوب
مرا از گرمای تو ترسانده اند
آن شب که لب هایم را مالیدم به پنجره ها و
ماه شدم
من بالا آمده بودم
و ستون های حافظیه از طاقت من بلند تر
نمی شنوم بوی بهبود از اوضاع جهان
که جفت جفت
از کفش هایت
بریده ام
از مثلثی که هرگز ساق هایش را
برهنه کرد
به دایره جنایی
لطفا با من تماس نگیرید
من مرده ام
معصومه داوود آبادی
تحت حمایت بادها
بی خبر از زنی
که تحت حمایت بادهاست
و همینطور که سیگار می کشد
پنجره ها را نگاه کن
مرا از کمربند سبز زمین
دزدیده اند
آن شب که دنیا را روی شانه هایم گذاشت
و رفت
تا برای کبریت های بعدی اش
روسری بخرد
صندلی هایتان را بچرخانید
روی پاشنه کفش هایی
که از دهان مترو
بیرون زده
و بگذارید مینیاتورهای این حوضخانه
یک دل سیر
چاقو بخورند
شاید مادرم ماهی شد
پرده ها را دادم خشکشویی
و یک نسخه از موهایم
هنوز
کنج اداره ی پست
خاک می خورد.
معصومه داوود آبادی
